Friday, 6 May 2016

Bevrijdingsdag op de dam: Palestijnse vlaggen onder vrijheidsbegrip





Het is 5 mei, 20 graden, bevrijdingsfestivals, openlucht evenementen, en vele andere activiteiten zijn door heel Amsterdam te vinden. Rondom de hele natiestaat wordt er gevierd dat Nederland 71 jaar vrij is van Duitse bezetting. Helaas, op de dam - waar ongeveer 12 uur geleden waarden zoals verdraagzaamheid, solidariteit, vrijheid en respect centraal stonden - wapperen Palestijnse vlaggen onder het begrip vrijheid, met als doel een gezamenlijk feest - dat als één van haar doelen solidariteit heeft - te ruïneren door identiteitspolitiek te voeren.

Met grote verbazing werd op bevrijdingsdag op de dam - waar deze betoging plaatsvond - kennis genomen van een pro-palestina betoging. De Dam wordt vaker voor demonstratieve activiteiten gebruikt om verschillende standpunten naar voren te brengen. Zo werd er voorheen solidariteit met Israel uitgesproken, betoogd voor een toleranter vluchtelingenbeleid, en is er gedemonstreerd tegen het TTIP verdrag.
    Wat is dan het probleem?  Nog geen 12 uur geleden werden joden die tijdens de periode 1940-1945 waren omgekomen herdacht. Deze joden zijn omgekomen, omdat het antisemitische gedachtegoed in Europa zó groot werd dat het de dood van 6 miljoen joden tot gevolg had. Men zal zeggen dat dit door Hitler kwam, maar zonder zijn volgers was dit aantal nooit bereikt. Het is daarom het antisemitistich gedachtegoed - de ideologie die zo omvangrijk was geworden - dat de dood van de gevallen joden van 1940-1945 op zijn geweten heeft.
    Op 4 mei werden deze joden herdacht met de boodschap in het achterhoofd dat dit nooit meer mag gebeuren. Helaas, vandaag de dag is antisemitisme een reëel probleem, en deze antisemitische ideologie heeft er zelfs een symbool gekregen: De Palestijnse vlag. Deze vlag staat voor het huidig antisemitisme symbool, aangezien vele Palestijnen in de naam van die vlag - met termen zoals free palestina - willekeurig aanvallen op joden uitvoeren, Israel door middel van raketaanvallen bedreigt,  en tunnels graven om aanslagen te plegen. Dit wordt tevens op geen enkele wijze door de Palestijnse politiek veroordeeld, en in het geval van Hamas zelfs aangemoedigd.
    Om deze reden weet het pro-palestina kamp dat het zich niet kan veroorloven om op 4 mei de Palestijnse vlag uit te hangen, vandaar dus de betoging op 5 mei. Aangezien dit de dag is dat men de bevrijding van antisemitisme viert, en de Palestijnse vlag antisemitisme anno 2016 symboliseert, is dit onwenselijk.
    Daarnaast dient op 5 mei de nadruk te liggen op factoren die de samenleving als geheel bindt. In plaats daarvan vindt er polarisatie plaats. Dit komt omdat de vlag onderworpen is aan een proces waarin voor en tegenstanders stelling nemen. Hierdoor wordt bevrijdingsdag - dat mensen over klasse, etnische, raciale, culturele, en fysieke lijnen moet binden - gepolitiseerd, en verschuift bevrijdingsdag van een dag, waarin éénheid in de samenleving centraal staat naar een dag waarin het gedoogd is om identiteitspolitiek te bedrijven.







Wednesday, 4 May 2016

#geen4meivoormij wilt polderen omtrent misstanden, maar polariseert verder



#geen4meivoormij is een van de meestgebruikte hashtags op social media van de afgelopen dagen. Met de hashtag proberen de vier activisten die de online beweging hebben gestart om de vermeende hypocrisie van de dodenherdenking van 4 mei aan de kaart te brengen. De vraag is of dit de werkelijke intetie van de activisten zou zijn, en er niet enkel gebruik wordt gemaakt van de situatie om misstanden met betrekking tot andere onderwerpen aan te kaarten. 

#geen4meivoormij, het klinkt heftig, maar toch kan de beweging - die via social media is opgestart - op ruime steun rekenen bij social media volgers. Volgens het Nrc werd de post 12.000 keer gedeeld, wat gezien wordt als steunbetuiging. Anderzijds heeft de beweging #wel4meivoormij - wat een reactie is op de beweging #geen4meivoormij - een bredere steunbetuiging van maar liefst 70.000 steunbetuigingen.
    De #geen4meivoormij beweging draagt als argument aan dat er vanwege onder andere moslimhaat en facisme geen 4 mei gevierd dient te worden, omdat dit hypocriet zou zijn. Mijno inziens is het juist andersom: Het is juist zo dat niet herdenken - enkel vanwege misstanden bij andere bevolkingsgroepen - hypocriet is. Op deze manier kan er namelijk bij elke situatie gesteld worden dat 4 mei niet gevierd dient te worden, aangezien misstanden bij verschillende bevolkingsgroepen zich altijd zullen voor doen. De vraag is echter bij welke groepen deze misstanden zijn, en dit is een kwestie van verschuiving in tijd en ruimte.
 
Solidariteitsfunctie

Juist momenten zoals 4 mei, waarin gezamenlijk slachtoffers worden herdacht kan voor een diepere binding in de samenleving zorgen. Dit is juist hetgene - waaraan het volgens vele mensen die kritisch tegenover moslims staan - zou ontbreken. Indien het doel van #geen4meivoor is om deze misstanden op te lossen, zoals bijvoorbeeld moslimhaat, dan kunnen evenementen zoals 4 mei juist hieraan bijdragen. Door die versterking van de binding en solidariteit tussen mensen komen mensen met elkaar in contact, en oefent dit invloed uit om wellicht negatieve gevoelens tegen de ander te reduceren.

Vermeend Eurocentrisme 

Een ander argument dat zij aandraagt is dat de samenleving eurocentristisch is, en gericht op Nederlandse geschiedenis, en ook daarom herdenking hypocriet is. Nederland hanteert de volgende definitie van de dodenherdenking:

Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.

Hieruit blijkt dat de dodenherdenking niet Europees is gericht, vanwege de ruime definitie. Volgens de definitie worden mensen die tijdens oorlogen buiten Europa zijn vermoord ook herdacht. Vanwege het feit dat de dodenherdenking niet Eurocentristisch is, het solidariteit in de samenleving genereert, en bovenal respect toont aan de nabestaanden, lijkt 4 mei meer aan de samenleving bij te dragen, dan deze aandachttrekkende beweging.  

Vrijheid van meninguiting

Een van de andere aangedragen argumenten is dat het volgens de activisten onhoudbaar is om 4 mei te herdenken als wij groeperingen zoals Pegida, de Nederlandse volksunie en andere partijen met een populistische/fascistische grondslag laten demonstreren. Hoewel er kritische vragen over de tijd en locatie van de demonstratie kunnen worden gesteld (Shabbat vlakbij de Portugese synagoge) kan er niet ontkend worden dat ook deze organisaties vrijheid van vereniging en meningsuiting hebben. Hierbij is het uitgangspunt dat zij het recht hebben te demonstreren, mits zij de wet niet overtreden.
    Daarnaast zou het verbieden van deze vormen van samenkomst het probleem slechts versterken. Een weigering van de demonstratie zou geframed kunnen worden als een keuze van het establishment en de ' linkse elite ' om de populistische en fascistische partijen buiten burgerschap te houden. Dit zal dan door leiders worden gedefinieerd als het feit dat de macht niet bij ' het volk ' ligt, en er gestreden moet worden deze macht aan ' het volk terug te geven '. Gevolg is dat dit de haatgevoelens alleen maar zal versterken.


#wel4meivoormij

Daarom kan er het best worden aangesloten bij de reactiebeweging #wel4meivoormij. Het herdenken van alle oorlogsslachtoffers zal in iedergeval deels zorgen voor een binding, wat ten tijde van toenemende polarisatie in de Nederlandse samenleving nodig is. Daarnaast zijn de argumenten die worden aangedragen voor de veranderende houding ten opzichte van 4 mei niet overtuigend. Misstanden bij andere groepen zijn onvoldoende om het herdenken van andere slachtoffers te bagetalliseren.
   Tevens is 4 mei niet Eurocentristisch, aangezien de dodenherdenking een ruime definitie hanteert, en slachtoffers van oorlogen buiten de EU ook herdenkt.
    Daarnaast geven zij aan dat er geen fascistische demonstraties mogen plaatsvinden, omdat dit in een ' zero-sum-game ' zou staan met 4 mei. Echter hebben deze mensen grondwettelijk vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vereniging, mits zij de wet niet overtreden. Vraagtekens kunnen wel aan de Pvda burgemeester Eberhard van der Laan gesteld worden, omtrent het tijdstip en plaats van de demonstraties. Wellicht zou zondag een betere oplossing zijn geweest: Demonstraties van partijen die zich negatief over joden uitlaten op tijdstippen dat er een joodse dienst wordt gehouden is mijn inziens een slechte manier van het besturen van Amsterdam.

Wednesday, 30 December 2015

Dit is mijn gedicht voor 2016 met de hoop enige positiviteit uit te stralen. Wij weten allemaal dat de media in verband met de huidige vluchtelingencrisis, europa, en andere internationale ontwikkelingen enkel inzoomt op de negatieve aspecten. Hierbij mijn bijdrage om een positief licht op de toekomst te schijnen.

Morgen is het de laatste dag van 2015. Gebeurtenissen hebben zich voorgedaan die ik nooit voor mij zou hebben kunnen gezien. De oorlog in Oekraine, de hetze in Gaza, de stichting van het kalifaat, en de daarmee gepaard gaande terreur, Van belang is om de vreselijke ebolastrijd niet te vergeten. 
          Wie worden deze gebeurtenissen verweten? Poetin, Netanyahu, en IS misbruiken nog steeds hun macht, en hoe langer we wachten des te verderweg de waarheid die men verwacht. Het jaar van 2016 hoort het jaar van verandering te zijn, en ik kan niet wachten om daar bij te zijn. Er is hoop, er is strijd, maar ook pijn. Het is essentieel om terug te gaan naar de wortels van wie wij zijn. 
        Met wij bedoelen vele mensen vanwege de huidige vluchtelingencrisis het Nederlanderschap. Ik bedoel het wereldburgerschap. Problemen gezamelijk oplossen die grensoverschrijdend, ingewikkeld, en intens zijn dat klinkt voor de pvv'er als een grote grap. 
       Voor mij is de grap dat zij dit zien als een grap. In 2016 staat de wereld voor een aantal vraagstukken die opgelost moeten worden. Indien zij opgelost worden is de EU geen grap, maar bij daarbij rijsende problemen zal het draagvlak van de EU zijn verdwenen. Opkomstpercentages worden steeds lager, en het democratisch gehalte van de europese commissie is zeer mager. De essentie van dit jaar is daarom belangrijk voor europa om het vertrouwen van haar burgers te realiseren. Wij weten niet wat er gaat gebeuren maar tijd zal het leren. Ik hoop dat mensen het vertrouwen blijven behouden, solidair met elkaar blijven en niet vergeten dat door samen problemen op te lossen wij het tij kunnen keren. Nieuwe verkiezingen lossen niks op, maar slokken de vooruitgang op. Mijn wens voor 2016 is daarmee stabiliteit, en hopelijk kunnen wij na dit jaar zeggen: 2017 is vooruitgang, goed economisch herstel, en mindere sociale ongelijkheid, al met al een totaal nieuwe tijd. 

Monday, 15 June 2015

Bendigamos: Een sefardisch intiatief

Binnenkort krijgen Sefardische synagogebezoekers er een nieuw minjan (dienst) bij in Amsterdam. Het minjan zal plaatsvinden in het Moadon ( clubhuis) van de joodse jongerenbeweging "Haboniem" en streeft ernaar de toegangsdrempel voor bezoekers te verlagen. Daardoor kunnen verschillende doelgroepen aangetrokken worden die zich wellicht bij andere synagoges niet thuis zouden voelen.  

Bendigamos, een nieuwe synagoge in Amsterdam zal haar eerste dienst op 20 juni geven in het "clubhuis" van joodse jongerenorganisatie Haboniem. De dienst zal van 09:00 tot 11:30 plaatsvinden met daarna een gesponsorde Kiddush (lunch).
Bendigamos zal de diensten op een Sefardische manier houden, en streeft ernaar de drempel voor synagogebezoekers te verlagen zodat meer jongeren en young-professionals de synagoge bezoeken.
Het belang hiervan mag duidelijk zijn: Verschillende onderzoeken spreken van "de desecularisering van Nederland", en vele synagoges kennen een vaste kern. Zij zien amper  nieuwe (jonge) leden erbij komen. Het is daarom van belang de toegangsdrempel te verlagen, zodat iedereen ongeacht zijn voorkennis of levenwijze zich bij de synagoge thuisvoelt.
 Dit is precies waar het op dit moment aan schort. Velen waaronder ikzelf hekelden de kleinburgelijkheid van sommige synagogen.
Bendigamos zegt ook dat zij educatie wilt aanbieden, zodat er bemiddeld kan worden in  het bijspijkeren van hun joodse kennis. Dit zou namelijk het volgen van diensten vergemakkelijken en kan mensen voor bepaalde functies binnen de synagoge opleiden. Hoewel plezier in de dienst centraal staat moeten er ook geschikte kandidaten gevonden worden voor de toekomstige generatie. De vaste kern van synagogen zijn vaak "oudere" generaties, dus de taak van joods Nederland is om op zoek te gaan naar toekomstige vervangers, want zonder vervangers zal elke synagoge over een aantal jaar op losse schroeven komen te staan.
Bendigamos heeft voor haar eerste dienst al internationale steun ontvangen van Rabbijn Nathan Lopes Cardozo uit Israel. Dit laat zien dat Bendigamos zich met hun focus op kennis en de jeugd, al voor de eerste dienst zich van andere synagogen weet te onderscheiden.
         Bendigamos is open tot feedback van de joodse gemeente over wat andere aspecten zijn die zij graag in een synagoge terug zien, aldus één van de oprichters. Zo hoopt de synagoge continu in wisselwerking met haar omgeving te staan, waardoor de syngoge in kan spelen op de verandering van de joodse bevolking en haar eisen.



Sunday, 14 June 2015

Ashghar Bukhari beschuldigt "zionisten" van schoenendiefstal in eigen huis

Ashghar Bukhari, de stichter van " public affairs committee UK heeft 'zionisten' beschuldigt van het toetreden van zijn huis, zijn schoen te pakken, en een andere schoen ervoor in de plaats neer te zetten. Ashghar Bukhari lijkt zeer ontdaan door de situatie, maar kreeg op social media al vrij snel de nodige kritiek te verduren.

Ashghar Bukhari, een Engelse pro-islam activist, die ' zionisten ' beschuldigden van het stelen van zijn schoen in zijn eigen huis, heeft vele reacties op zijn beschuldiging ontvangen. De term zionisten is een ongelukkig gekozen term, want wie bedoelt Bukhari hiermee? Heeft hij het over joden? Heeft hij het over Israeliers? Of heeft hij heeft over iedereen die überhaubt achter de staat Israel staan. Dit legt Bukhari niet uit, en zijn aantijging verdient daarmee opheldering.
        Tevens merkt Bukhari op, dat er geen sporen van inbraak zijn, en hij niet weet hoe de persoon in kwestie naar binnen is gekomen. Een ding weet Bukhari echter wel, en dat is dat het het werk is van een ' zionist '. Dit soort beschuldigingen zijn populair, wanneer het schijnt te gaan om situaties waarin geen concensus over de oorzaak heerst. Ik heb al zo vaak van mensen gehoord dat ' zionisten ' achter 11 september zaten, dat ik bij het horen van het woord ' zionist ' in een beschuldigende toon al automatisch mijn oren dicht doe. Er heerst een gebrek aan nuance, en bij elke mogelijke situatie waarin het kan zal Bukhari de vinger naar de  ' zionist ' wijzen.
         Ik trek bovendien het verhaal van Bukhari in twijfel, want het lijkt er meer op dat hij hierdoor met zijn stichting in de media wilt komen, want ook negatieve publiciteit is publiciteit. Het kan ook zijn dat hij gewoon zijn schoen is kwijtgeraakt, onder zijn tafel, bank of bed bijvoorbeeld. Daarbij komt dat hij onmogelijk kan aantonen dat het een ' zionist ' is, want hij zal met zijn stichting en opvattingen, ook de woede van andere groepen op de hals halen (English defence league bijvoorbeeld). Het is daarmee alles behalve zeker, dat de persoon in kwestie uit de zionistische hoek komt. Bukhari gaat zelfs verder door te stellen, dat het verdwijnen van zijn schoen het werk van de Mossad is. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij heeft de Mossad met de opening van de grens tussen Egypte en Gaza (Rafah-grens) andere dingen, aan hun hoofd dan het stelen van de schoen van Bukhari.
       Er heerst een stuk narcisme in zijn aantijging, want hij veronderstelt dat hij belangrijk genoeg is om de aandacht van de Mossad te trekken. Misschien moet hij eens in de "schoenen" van de Mossad staan, dan begrijpt hij dat dit niet hun werk is.
       Tot op heden is hij echter overtuigd dat het de Mossad is. Hij kreeg via social media vele ridiculiserende opmerkingen van twitteraars. Er is sindsdien een trending topic van zijn opmerking gemaakt door #mossadstolemyshoe achter hun tweets neer te zetten. Verder heeft de zionist federation zijn beschuldiging ook met humor ontvangen. Zij schrijven:


       


       






Jun 13
Dear , we might have gone a bit overboard with the shoe-snatching last night. 
  Which one is yours? 


Waarschijnlijk is Netanyahu er ook van op de hoogte, en plant hij dit naast de politieke problemen waar hij de laatste dagen mee te maken heeft.

Embedded image permalink

 Wellicht is de tijd voor Bukhari aangebroken, om zijn beschuldiging terug te nemen, want hierna zal niemand zijn stichting nog serieus nemen, behalve zijn eigen aanhang. Het doel van dit soort stichtingen lijkt mij om gezamelijke oplossingen te creeëren, en niet het creeëren van problemen.
        Dit is precies waar het aan schort in het bij de Palestijnen, die steeds de vinger naar Israël wijzen zonder in de "schoenen" van Israël te staan. Misschien is het mooi, dat zijn schoen weg is want dat geeft hem tijd om in Israëls schoenen te staan, en zijn 'vingertje wijzen ' te reduceren.

Israelische gay pride trekt 180.000 personen.

Vrijdag 12 juni was het jaarlijkse gay pride festival in Tel-Aviv. 180.000 mensen waren aanwezig, waaronder Likud ministers Miri Regev en Ofir Akunis. Dit leidde tot zowel positieve als negatieve uitingen aan hun adres.

De gay pride is iets wat in Nederland jarenlang bekend is, maar wisten velen wel dat het land Israel, dat frequent door raketten wordt geterroriseerd, ook een gay pride festival heeft? Deze wordt in het liberale Tel-Aviv georganiseerd, en is jaarlijks een enorm succes. Met 180.000 bezoekers valt niet te ontkennen dat de tolerantie omtrent homos positiever is dan in buurlanden.  Net als in elk land zijn er mensen, die zich positief en negatief over gay pride uitlaten, maar haat in Nederland jegens aanwezige ministers zoals dat vorige vrijdag in Tel- Aviv voorkwam ben ik nog niet tegengekomen. Zo schrijft een persoon richting Likud minister Miri Regev:

“Miri, you should be ashamed of yourself,” wrote one user. “Before the elections, you were quick to visit the gravesites of rabbis, you took pictures of yourself with Shabbat candles, you spoke of the weekly Torah portion. All of a sudden, you got what you wanted [in the elections], turned your back on the truth, and denied your religious background.”

Terwijl een ander een relatief vergelijkbare opmerking richting Likud minister Ofir Akunis maakt:

“Ofir, you have embarrassed yourself and what remains of your respect for the Likud brand,” wrote one user. “I say this as someone who voted for you. You should know that you are beginning to act like that clown from the non-Jewish Home, [Naftali] Bennett.” 

Hierbij rijst de vraag waarom mensen zich aan het optreden van de ministers ergeren?

Op basis van hun statements lijkt hun aversie tegen de aanwezigheid van de ministers voornamelijk religieus van aard is. Dit is echter saillant, want bij een liberale partij zoals de Likud zou men verwachten dat de aanwezigheid van partijpolitici bij een gay pride omarmd zou worden. Blijkbaar wegen religieuze waarden meer mee, dan de ideologische waarden om op de  Likud te stemmen. 
          Het lijkt er hiermee op dat men Israel eerder als een joods-religieuze staat ziet in plaats van een joods-culturele staat. Het zionisme is ooit begonnen met het uitleggen van de culturele aspecten van het jodendom door Echad Ha'am. Daarbij komt dat ook in Israel een seculariseringsproces bezig is, dus de verwachting zou zijn dat de culturele waarden belangrijker zouden meewegen om op een nationalistische/zionistische partij als de Likud te stemmen.
         Mede vanwege het seculariseringsproces en de toename van niet-joodse groepen in Israel is de macht van religieuze groepen gedaald, en zijn zij bang dat met de toenemende rechten voor de LHBT-gemeente hun macht in de publieke ruimte nog verder zal dalen, met uitholling van de joodse religieuze waarden als gevolg.
          Aangezien Israel zowel een democratie als een "joods" land is, is het de taak van Israel om zowel democratische als religieuze waarden in goede banen te laten leiden, want door massale immigratie (Aliyah) naar Israel zijn er de ''normen en waarden'' van de Israelische samenleving versnipperd geraakt.
          Het is daarom voor de toekomst van het land van belang om de bevolking naast de geleerde religieuze waarden, ook democratische waarden bij te brengen. Hierdoor worden de gelijke rechten op basis van etniciteit, geslacht, gender en andere kenmerken gerespecteerd. Waardoor al deze "verschillende" mensen in een land met elkaar om leren gaan. Er is namelijk nog steeds relatief veel discriminatie en xenofobie in Israel, dat aangepakt moet worden.
          Dit "project" zal ik in de Palestijnse gebieden ook geïmplementeerd moeten worden, zodat over een aantal generaties het geloof in democratie de boventoon zal voeren tijdens vredesonderhandelingen. De partijen zullen dan begrijpen (zowel kamp Israel als kamp Palestina) dat haat jegens elkaar tot het verleden behoort, en realistische concessies gedaan kunnen worden door uit te gaan van gelijkwaardigheid (democratische waarde).
         Ik ben van mening dat het bijbrengen van democratische waarden van essentieel belang is voor het vredesproces, en voor het omgaan met de verschillen tussen groepen binnen de Israelische samenleving.







 

Friday, 12 June 2015

Hoe een goedgelovige Eritreaan de ergste nachtmerrie van zijn leven meemaakte

Sinds 31 maart 2015 heeft Israel een nieuw beleidsplan omtrent asielzoekers in het leven geroepen. Dit beleidsplan streeft ernaar asielzoekers die in Holot opgepakt zijn 30 dagen te geven om Israel te vertrekken, en anders zullen zij worden vastgezet in de Saharonim gevangenis.

Het volgende is een verklaring van een reeds vertrokken asielzoeker. Deze verklaring is aan een petititie toegevoegd die afkomstig is van Israelische mensenrechtenorganisaties en Tel Aviv university refugee rights clinic. Het doel van de petitie was om een tegengeluid te geven richting het nieuwe beleid dat Soedaneze en Eritreaanse Asielzoekers vastzet die Israel weigeren te verlaten:

"I arrived in Israel in 2008. I asked for asylum every time I spoke to an Israeli official but I did not receive any reply to my asylum claim at any point.
I decided to leave Israel after I was detained in Holot for a year and stopped believing that I will ever be released in Israel. During the year I spent in Holot we conducted demonstrations. During the arrest that followed our march to Nizana, near the Egyptian border on June 29, 2014, I was badly beaten by Israeli Immigration officers. They forgot to take our cameras when they arrested us and I managed to transfer photos of my wounds to the Hotline for Refugees and Migrants. Despite the fact that the Hotline submitted a complaint against the immigration officers on my behalf, I was never questioned about the incident. Because of all these reasons, I felt that Israel cannot provide me and my friends a safe refuge and I decided to leave Israel no matter where to and look for refuge elsewhere.
After I told the Immigration Authority I wanted to leave, they told me that I will be leaving to Rwanda and from there would have to go to Uganda, because Uganda was not accepting Eritrean asylum-seekers directly at the time.
My flight was at the beginning of March 2015. There were three Eritreans who were sent with me on the same flight. At Ben-Gurion Airport we were given Israeli traveling documents valid for three months, visa confirmation paper for Rwanda, $3,500 in cash, and our flight tickets.
When we arrived in Kigali airport, the security personnel at the airport confiscated our Israeli travel documents. The official asked us to wait and called someone with a car to take us to a house where we could rest. We stayed for two days in that house, which was guarded. I asked the guard to let me leave, but the guard did not allow me, saying that it is dangerous to walk around without any documents. After two days, we were transferred to another house where we met six more Eritreans who arrived from Israel on the same day on a transit flight from Ethiopia.
We stayed in the second house for several hours when a man who introduced himself as Yohannes came and said that we must go to Uganda now. He asked for $150 from each one of us and told us that when we reach Kampala, we need to pay additional $100 to the guy who will bring us there.
The driver took us to a small van which was too small for us, 10 Eritreans and himself. After a seven-hour drive, we reached close to the border with Uganda. The driver turned off the lights and drove for around five minutes and then we were told to get out of the car and walk. Just before crossing the border, someone appeared from the other side and crossed the border with us. We headed to Kampala and after two to three hours of driving, our car was stopped by someone. He communicated with the driver in Luganda (a local language). We were told that we needed to pay more money or we would be arrested.
They ordered us to get out of the car one by one and checked if we had money. They took more than $10,000 from us and then they called the police. I immediately reported to the police that the people who called them took our money. The police registered them and said “no problem. I will do my best.” We did not receive back our money. We were transferred to the police station in Kampala.
At the police station, we surrendered everything we had: the rest of our money, our bags and cellphones before they locked us up at a police station in Kampala. We were locked up and stayed there for six days. The officer said that on Thursday they will take us to the immigration office (or court) and then we will be released. But before that, he said, “you should pay $1,000 to me.” I said “OK” and asked him why we are being taken to the immigration office. He said that it is because the office already knows about us. I was sure that they intended to deport us to Eritrea. I was very afraid but it was evening and we were not able to call anyone.
I finally I got permission to call my friends and they contacted an Eritrean who lives in Kampala. He came to the jail at 11:30 p.m. and talked to the police. He explained to me that if we were transferred to immigration, they would deport us to Eritrea. Thanks to him, we were demanded only $800 each from the 10 of us.
He said that the immigration officer demanded $6,000 while the police officer demanded $2,000, and they both promised that after the payment we will be released within six hours. We paid the money and were all released.
I ran away from Uganda since I realized that my staying there is illegal and that I might be deported to Eritrea if I remained there.
Today I am in Kenya, I had to enter illegally. I applied for refugee status with the Ministry of Immigration and Registration, Department of Refugee Affairs in Kenya and received an asylum seeker document. This document does not allow me to work and my interview is scheduled for May 2016.
I am very angry and frustrated that I was sent from Israel in this manner. I can’t believe that they actually told me that I could stay in Rwanda or Uganda and that everything was arranged. I am very sorry that I made the mistake and believed them".